Ξεκινάει η διαδικασία ανάφλεξης.
Έξι, πέντε, τέσσερα,
τρία, δύο, ένα, μηδέν.
Μηχανές σε λειτουργία.
Απογείωση.
Είναι άνοιξη του 1969.
Είμαστε στο δημοτικό σχολείο Εντ Γουάιτ στο Ελ Λάγκο του Τέξας,
στα προάστια του νότιου Χιούστον, κοντά στη ΝΑΣΑ.
Ποιο γεγονός έθεσε τα πάντα σε κίνηση εκείνη τη μοιραία μέρα;
Διάλειμμα τετάρτης τάξης.
Δεν είμαι εγώ. Είναι ο Ρίκι Ροντρίγκες, ένας από τους αχαΐρευτους φίλους μου.
Άλλαξαν τους κανόνες,
απαγόρεψαν το πιο αστείο στα μήλα,
το να πετάς την μπάλα στους άλλους.
Έπρεπε να το συνηθίσουμε.
Ο κύριος Στ. Τζορτζ, ο γυμναστής μας, συνοδεύει τον Ρίκι στον τοίχο.
Ήταν πολύ ιδιαίτερος παιδαγωγός,
σου ζωγράφιζε έναν μικρό κύκλο στον τοίχο.
Βάλε τη μύτη σου εδώ.
Τον έκανε πάντα λίγο πιο ψηλά απ' όσο βόλευε,
για να στέκεσαι στις μύτες μέχρι το τέλος του μαθήματος.
Τη μία φορά που έχωσε τη μύτη μου στον τοίχο, ήμουν έτοιμος.
Το κόλπο ήταν να αλλάξεις ανεπαίσθητα τη στάση σου
και να λυγίσεις τα γόνατά σου τη στιγμή των υπολογισμών.
Εδώ η μύτη.
Αυτός είμαι εγώ. Ο Στάνλεϊ.
Όλοι με φώναζαν Σταν, εκτός αν ήμουν σε μπελάδες, βέβαια,
ή την πρώτη μέρα που φωνάζουνε τα ονόματα.
Ήμουν λίγο κοντός και στα μήλα ήμουν ο αμυντικός,
οι συμπαίκτες μού έδιναν οδηγίες να πιάνω ό,τι μπορούσα.
Αλλά ξέρετε κάτι; Ήμουν και εντυπωσιακός επιθετικός.
Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Αυτοί οι τύποι άλλαξαν τη ζωή μου για πάντα.
Αυτό είναι το παιδί.
ΝΑΣΑ ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟ
Σε είδαμε στο γήπεδο. Μιλήσαμε στους δασκάλους σου.
Μας εντυπωσίασαν
οι επιστημονικές σου εργασίες και το ότι κέρδισες
τρία Προεδρικά Βραβεία Αθλητικής Υπεροχής.
Σε επιλέξαμε ως τέλειο υποψήφιο για την αποστολή.
Αποστολή;
Τι είδους;
Βιαζόμαστε, γι' αυτό θα μιλήσουμε ανοιχτά.
Χτίσαμε τυχαία μια σεληνάκατο
υπερβολικά μικρή.
Αλλά δεν θα μας σταματήσει αυτό.
Πώς έγινε αυτό;
Ξέρεις μαθηματικά;
-Ναι. -Παίρνεις άριστα σε όλα τα τεστ;
-Όχι. -Εντάξει.
Είμαστε τόσο κοντά, αλλά θα πρέπει να τεστάρουμε
τη μικρή σεληνάκατο στο φεγγάρι και σύντομα.
Χρειαζόμαστε κάποιον σαν εσένα να μας βοηθήσει,
για να πάμε πρώτοι στο φεγγάρι.
Γιατί δεν στέλνετε χιμπατζή;
Γιατί εσύ μιλάς καλύτερα αγγλικά.
Σταν, είσαι η μόνη μας ελπίδα.
Έλα. Τι λες; Κάν' το για την πατρίδα.
Για τον ελεύθερο κόσμο!
Εντάξει.
Περίφημα.
Ξεκινάς κρυφή εκπαίδευση στο τέλος της τάξης.
Κρυφή;
Άκρως απόρρητη.
Μυστική επιχείρηση. Δεν υπάρχει. Κατάλαβες;
Αυτή η συνάντηση; Δεν έγινε ποτέ.
Κανείς δεν θα το μάθει.
Ούτε οι γονείς σου. Ούτε τα αδέρφια σου.
Κανείς.
Περιμένετε.
Πώς θα περάσει αυτό;
Πού θα νομίζουν ότι είμαι;
Κατασκήνωση. Σε δέχτηκαν έπειτα από σύσταση,
πήρες υποτροφία στην κατασκήνωση Γκρίζλι,
μια ειδική κατασκήνωση στη λίμνη Τράβερς, στο Μίσιγκαν.
Πήγες εκεί τέλη Μαΐου και έκατσες μέχρι τέλη Ιουνίου.
Δεν θα πω ψέματα, οι συνθήκες ήταν δυσχερείς, αλλά πέρασες καλά.
Πολύ καλά όντως.
Κάποια πράγματα δεν ξεχνιούνται.
ΝΑΣΑ
ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟΛΛΩΝ
ΒΟΛΤ
Παύση!
Ας τα ξεχάσουμε αυτά προς το παρόν. Θα επιστρέψουμε αργότερα.
Πρώτα να σας πω για το πώς ήταν η ζωή τότε.
Φοβερά χρόνια και μέρος για ένα παιδί.
Η ζωή στο Χιούστον τη δεκαετία του '60, ειδικά κοντά στη ΝΑΣΑ,
θύμιζε επιστημονική φαντασία.
Το αισιόδοξο τεχνολογικό μέλλον ήταν ήδη εκεί,
και εμείς ήμασταν στην καρδιά των γεγονότων.
Πρωτοστατούσε, φυσικά, το διαστημικό πρόγραμμα.
Η αποστολή στο φεγγάρι αποφασίστηκε,
όταν ο πρόεδρος Κένεντι έδωσε την περίφημη ομιλία στο Πανεπιστήμιο Ράις.
Κάποιοι θα πουν, γιατί το φεγγάρι;
Γιατί να διαλέξουμε αυτό σαν στόχο;
Ίσως μας ρωτήσουν:
"Γιατί να ανεβούμε το ψηλότερο βουνό;
Γιατί πριν 35 χρόνια πετάξαμε πάνω από τον Ατλαντικό;
Γιατί το Ράις παίζει εναντίον του Τέξας;"
Επιλέξαμε να πάμε στο φεγγάρι
αυτήν τη δεκαετία και να κάνουμε και άλλα πράγματα
όχι επειδή είναι εύκολα, αλλά επειδή είναι δύσκολα.
Το Διαστημικό Κέντρο μεταφέρθηκε στις παρυφές της πόλης το 1962.
Την ίδια χρονιά ξεκίνησε η κατασκευή
του πρώτου θολωτού γηπέδου στον κόσμο. Το όγδοο θαύμα του κόσμου.
το Άστροντομ.
Στα εγκαίνια…
αντί να ρίξουν φτυαριές,
οι επίσημοι έριξαν στο έδαφος με σαρανταπεντάρια.
Είχε και κινούμενο πίνακα βαθμολογίας
με κάθε είδους γουστόζικα γραφικά.
Η νίκη της Άστρο,
ή, όπως έλεγαν, αποστολή της μπάλας στην Αστροτροχιά…
πυροδότησε ηλεκτρονικά πυροτεχνήματα.
Εκεί έκανε την εμφάνισή της η Αστροχλόη.
Τεχνητή επιφάνεια που δεν ήθελε πότισμα, κούρεμα ή ξεχορτάριασμα.
Η τέλεια έκφραση της εποχής,
όπου όλα ήταν καινούρια, τεχνητά και, άρα, καλύτερα.
Αν και στον Τζο Νάμαθ φάνηκε σαν τσιμέντο,
έμοιαζε φυσική και κάθε γήινος περιορισμός
είχε ξεπεραστεί.
Αναμφίβολα, στο κοντινό μέλλον
θα ζούσαμε στο φεγγάρι ή σε άλλον κοντινό πλανήτη…
σε θολωτές διαστημικές αποικίες.
Και δεδομένων των τεχνολογικών καινοτομιών,
ήταν εύκολο να φανταστούμε
ότι θα ζούσαμε για πάνω από 100 χρόνια.
Για παράδειγμα, στο νοσοκομείο
ο ΝτεΜπάκι και ο Κούλεϊ τελειοποιούσαν τη μεταμόσχευση καρδιάς.
Ή κάτι πιο επίκαιρο…
ήμασταν από τις πρώτες χώρες που χρησιμοποιούσαν τηλέφωνα με κουμπιά.
Ακούστε κάτι.
Ήταν πολύ πρώτο. Χωρίς περιττές κινήσεις.
Έπαιζες και μουσική με τα κουμπιά.
Η αδερφή μου, η Βίκι, ήταν η μουσικός της οικογένειας.
Ήταν η μεγαλύτερη, μετά ήταν ο Στιβ,
μετά η Τζένα, ο Γκρεγκ, η Στέφανι και μετά εγώ.
Δείξε τις κινήσεις.
Μπράβο.
Παρακαλώ;
Η χώρα μας ήταν σε πόλεμο.
Καίγονταν πόλεις
και κόλαση ξεσπούσε παντού.
Αλλά σαν παιδί που ζούσε στα προάστια,
τα έβλεπα μόνο στην τηλεόραση.
Και σαν παιδί, όλα σου φαίνονται κανονικά.
Άλλη μια εξέγερση.
Άλλος ένας διάσημος ηγέτης δολοφονήθηκε.
Μάλλον έτσι κάνουν οι ενήλικες.
ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΩ
έδειχνε το λεγόμενο χάσμα γενεών.
Ήταν η μόνη…
ΑΠΕΡΓΙΑ
Η μόνη δράση που είδαμε εμείς ήταν τότε που πήγαμε με τη μαμά
στο πανεπιστήμιο στο Χιούστον όπου η Βίκι ήταν αιώνια φοιτήτρια.
-Κοιτάξτε τι φοράνε. -Εκείνοι;
Γι' αυτό, παιδιά, μετακομίσαμε στα προάστια.
Για να αποφύγουμε τέτοιους ανθρώπους.
Οι συντηρητικοί φοβούνται.
Όχι, βλακείες λέει η αδερφή σας.
Ήρθαμε εδώ για τη δουλειά του πατέρα σας. Σιχάθηκε το πηγαινέλα κάθε μέρα.
Καταλάβατε;
-Ναι, μαμά. -Κατάλαβα.
Κατάλαβα
Μαμά, αυτός εκεί είναι χίπης;
Ναι, αυτός είναι χίπης.
Εκείνος;
Όχι, δεν έχει μακριά μαλλιά.
Μα φοράει παντελόνι καμπάνα.
Εντάξει, είναι χίπης.
Μου αρέσουν οι χίπις.
Και σε εκείνα τα προάστια νότια του Χιούστον
παντού ξεπετάγονταν οικισμοί.
Η γειτονιά μας ήταν γεμάτη εργοτάξια.
Η γη ήταν εντελώς επίπεδη.
Το μόνο σαν λόφος ήταν η οδογέφυρα που έβγαινε στην εθνική οδό.
Μιλάμε για παράκτιες πεδιάδες, σε υψόμετρο μόλις εννιά μέτρων.
Φυσικά, δεν έβαζαν καλές αποχετεύσεις
και κάθε φορά που έβρεχε, πλημμύριζαν τα πάντα.
Κοιτάξτε! Ένα νερόφιδο.
Πάλι το 'χαψε!
Δεν υπήρχε αίσθηση ιστορίας.
Ό,τι έβλεπες, ήταν ολοκαίνουριο.
ΜΙΝΙΜΑΞ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ
με παντοπωλεία, εστιατόρια
και, το καλύτερο…
πίστα μπόουλινγκ και ηλεκτρονικά.
Τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα πηγαίναμε για μπόουλινγκ.
Παίζαμε μπόουλινγκ, όταν ήμασταν με τους γονείς.
Μόνοι μας τα δίναμε όλα στα παιχνίδια.
Αναπτύξαμε σύστημα, για να διαρκέσει το πενιχρό μας χαρτζιλίκι.
Με 25 σεντς παίρναμε μία RC Cola
10 ΣΕΝΤΣ 1 ΠΑΙΧΝΙΔΙ
Επικεντρωνόμασταν στα παιχνίδια που ήμασταν καλοί.
Το πρώτο παιχνίδι ήταν το σημαντικότερο.
Έπρεπε να νικάς, όχι μόνο για να παίζεις συνέχεια
αλλά και για να μαζέψεις δωρεάν παιχνίδια.
Όταν ήταν η ώρα να πάμε σπίτι,
τα πουλούσαμε για 50 σεντς σε κάποιον μεγαλύτερο
που το 'βρισκε καλή συμφωνία.
Ίσως η γοητεία του μέρους
ήταν ότι εκεί σύχναζαν οι ντόπιοι ταραξίες.
Θαυμάζαμε το καμάρι τους
και το πώς πήγαιναν κόντρα στο σύστημα.
Είτε μείωναν τη βαρύτητα του μηχανήματος άξεστα
είτε έπαιζαν επιδέξια χωρίς να βάλουν λεφτά.
Αν το έκανες σωστά, ξεκινούσε το παιχνίδι.
Ήταν αριστούργημα.
Το δοκίμαζα για αρκετά χρόνια,
αλλά δεν τα κατάφερα.
Το σπίτι μας ήταν το πρώτο που χτίστηκε.
Όλη η γειτονιά χτιζόταν και τα σπίτια ήταν άμεσα διαθέσιμα.
Οχυρό έφτιαχνες από τα ξύλινα απομεινάρια.
Αυτό αρκούσε,
διότι μας έλειπαν μερικές δεκαετίες για τα δεντρόσπιτα.
Μπαμπά, δεν είναι κλέψιμο αυτό;
Κατά τη γνώμη μου,
μας χρέωσαν πολλά για το σπίτι,
τεχνικά αυτοί μας χρωστάνε.
Ένα κομμάτι κόντρα πλακέ είναι. Δεν θα τους λείψει.
Δεν ξέρω αν ο πατέρας μου ήταν οικονόμος
και προσπαθούσε να τα φέρει βόλτα
ή αν ήταν τελικά απατεώνας.
Τράβα το. Σφίξε το δίχτυ. Έτσι.
Ήταν ξεκάθαρο ότι η αποστολή μας ήταν να κάνουμε οικονομία.
Ωραία.
ΕΣΟ
Μισό!
Δεν τελείωσες.
Βάλ' το πάλι στο ντεπόζιτο.
Σφίξε τη λαβή.
Σήκωσε το λάστιχο.
Εκεί μέσα είναι η βενζίνη μου.
-Την πλήρωσα. -Μπαμπά…
Το ξέρει.
Αν και ο πατέρας μου ήταν υπεύθυνος αποστολών-παραλαβών στη ΝΑΣΑ…
Πήγαινε να τσακίσεις τους Ρώσους.
Ελήφθη, συντρόφισσα.
και προφανώς έπαιρνε καλό μισθό
για να μεγαλώνει έξι παιδιά,
ντρεπόμουν που ήταν γραφιάς
και δεν είχε να κάνει με τις αποστολές.
Η εξέλιξη είναι αμφίβολη…
Ούτε κατά διάνοια δεν θα γινόταν αστροναύτης.
Υπολογίζει τις συντεταγμένες,
έτσι ώστε, όταν προσγειωθούν στον ωκεανό,
να τους παραλάβει το ναυτικό.
Όταν τελειώνει η αντίστροφη μέτρηση,
είναι αυτός που πατάει το κουμπί εκτόξευσης.
Όταν γύριζα από το σχολείο…
Φαντάζομαι ότι ήμουν μυθογράφος,
που είναι ένα ωραίο συνώνυμο για τον ψεύτη.
Πλησίασα λίγο ακόμα.
Και τότε κατάλαβα
ότι είχε πάνω του κολλημένα καλώδια
που εκτείνονταν στο διάστημα.
Ήταν ένα είδος ρομπότ.
Ήθελα να το φέρω σήμερα στην τάξη,
αλλά τα καλώδια το τράβηξαν προς τα πάνω.
Η κα Ούλριχ είπε ότι δεν παρουσίασες τίποτα.
Τα είπα θεωρητικά, ελπίζοντας να φανταστούν τα υπόλοιπα.
Είπες σε ολόκληρη την τάξη
ότι ο πατέρας σου θα λάβει μέρος στο Απόλλων 14 ή 15 το 1972.
Είναι αλήθεια, αγάπη μου;
Γιατί δεν μπορεί να κάνει κάτι σημαντικό στη ΝΑΣΑ;
-Είναι ντροπιαστικό. -Σταν.
Ο πατέρας σου δούλεψε σκληρά, για να φτάσει στην κορυφή του τμήματος.
Είναι υπεύθυνος για τα πάντα εκεί μέσα.
Από ένα στυλό μέχρι διαστημικές στολές. Είναι σημαντικός.
Εντάξει.
Απλώς αναρωτιόμουν γιατί να μην είναι αστροναύτης ή κάτι τέτοιο.
Αγάπη μου, δεν μπορούν όλοι να είναι αστροναύτες.
Είναι μια συντονισμένη προσπάθεια πολλών ανθρώπων,
και του πατέρα σου μαζί.
-Κατάλαβα. -Μπράβο.
Ήταν η αλήθεια.
Ο γείτονάς μας δούλευε στα κράνη.
Οι μπαμπάδες φίλων μου ήταν μηχανικοί.
Η μητέρα ενός κοριτσιού έραβε τις στολές.
Όλοι συνέβαλαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Κι ο πατέρας μου με τον δικό του όσο και αν μου φαινόταν ασήμαντος.
Όπως είπα,
ήμουν το έκτο παιδί στη μεγάλη οικογένεια,
ο μόνος γεννημένος τη δεκαετία του '60.
Όταν εμφανίστηκα εγώ,
οι γονείς μου έπαψαν να καταγράφουν τα επιτεύγματα των παιδιών τους.
Ενσωματώθηκα στο ήδη υπάρχον σύστημα,
αλλά αυτό ήταν.
Σπάνια θα με δείτε σε οικογενειακές φωτογραφίες ή βίντεο.
Τα αδέρφια μου πάντα με κορόιδευαν.
Είδες που δεν είσαι πουθενά;
Φοβούνται να σου το πουν, αλλά… είσαι υιοθετημένος.
Οι γονείς δεν το λένε, αλλά σε πήραμε από ορφανοτροφείο.
Σε διάλεξαν ανάμεσα από μωρά που ούρλιαζαν.
Πολύ αστείο.
Αργότερα έμαθα ότι αφού γεννήθηκα
η μαμά άρχισε να παίρνει το καινούριο χάπι,
αλλά δεν το είπε στον ιερέα για να μην την αφορίσει.
Μετά ήταν οι γείτονές μας, οι Πάτεκς,
που δεν έπαιρναν αντισυλληπτικά
διότι κάθε χρόνο κλωσούσαν και ένα παιδί.
Η μητέρα ήταν εξαντλημένη.
Μερικές φορές έδινε στα παιδιά να μασήσουν λαστιχάκια για σνακ.
Και είχε εμμονή με την καθαριότητα.
Το σπίτι της ήταν πεντακάθαρο,
και για να το διατηρήσει, έδιωχνε τα παιδιά έξω στην αυλή.
Εκτός από το νεογέννητο, φυσικά.
Τα μεγαλύτερα παιδιά πρόσεχαν τα μικρότερα,
ενώ η ίδια έμενε με τον μικρότερο και καθάριζε.
Κάπου κάπου συνέβαινε κάτι τέτοιο.
Αλλά όλοι μας κάπως επιβιώσαμε την παιδική μας ηλικία.
Περιμένετε!
Όταν γύριζε ο μπαμπάς τους,
συνήθως καθόταν στο γκαράζ και κάπνιζε πούρα.
Μάλλον ήταν ο τρόπος του να συμβάλλει στο καθαρό σπίτι.
Οι έξι μας ήμασταν καλή ομάδα εργατών,
καθαρίζαμε σπίτι και αυλή και εκτελούσαμε τις εργασίες με ακρίβεια.
Εκτός από τις άπειρες δουλειές έξω,
έπρεπε να αδειάζω και τους σκουπιδοτενεκέδες.
Δεν θυμάμαι αν είχαμε πλαστικές σακούλες,
αλλά δεν είχε σημασία, γιατί βάζαμε τις χάρτινες σακούλες
που συνήθως έτρεχαν
από τις βλακείες που έριχνε ο καθένας μέσα.
Και φυσικά εγώ έπρεπε να καθαρίζω το πάτωμα.
Ίσως δεν είχαμε λεφτά,
αλλά σπάνια βγαίναμε για φαγητό.
Η μαμά ήταν ιδιοφυΐα στο να εμφανίζει φαγητά που κρατούσαν μέρες.
Την Κυριακή, κονσέρβα χοιρινό με ζάχαρη και ανανά.
Τη Δευτέρα, χοιρινό γιουβέτσι.
Τρίτη, σάντουιτς με χοιρινό
και την Τετάρτη φασολάδα με το υπόλοιπο χοιρινό.
Το βασικό μενού περιείχε και ντοματόσουπα, ψητό τυρί,
τόνο με τηγανιτές πατάτες,
κοτόπιτες, ρολό κιμά,
ατελείωτους συνδυασμούς με κοτόπουλο, και, φυσικά, καλαμπόκι με κρέμα.
Από τα ωραία ήταν τα γεμιστά αυγά,
σπιτικά παγωτά, λουκάνικα Βιέννης
και, σε ειδικές περιστάσεις, ποπκόρν.
Ήταν και το πρώτο κύμα εμμονής με φόρμες για ζελέ.
Εμείς φτιάχναμε φαγητό για το σχολείο.
Κάθε Κυριακή βράδυ βοηθάγαμε τη μαμά
και ετοιμάζαμε σάντουιτς για όλη την εβδομάδα.
Tα βάζαμε στη κατάψυξη και τα ξεπαγώναμε
το προηγούμενο βράδυ.
ΤΖΕΝΑ, ΒΙΚΙ, ΓΚΡΕΓΚ, ΣΤΙΒΕΝ, ΣΤΕΦΑΝΙ, ΣΤΑΝ
Μερικές φορές δεν ξεπάγωνε εντελώς
και κατέληγες να τρως υγρό σάντουιτς με λουκάνικο.
Οι παππούδες έμεναν στο παλιό Χιούστον
και πηγαίναμε τα σαββατοκύριακα.
Το χτυπάς ελαφρά.
Μέχρι να ισιώσει.
Βλέπεις;
Ένα καρφί διαρκεί για πάντα, γι' αυτό δεν τα πετάς.
Φρόντισε να τα φυλάς κάπου.
Οι παππούδες μου έζησαν κατά τη διάρκεια της Ύφεσης
και πάντα ήταν σε επιφυλακή μην ξανάρθει.
Πρόσεχε τα δάχτυλα.
Φυλούσαν ό,τι είχε την παραμικρή αξία
και όλα τα ξαναχρησιμοποιούσαν.
Το 'χεις!
Ξαναχρησιμοποιούσαν το χαρτί κουζίνας, που έφερνε την ερώτηση:
"Γιατί να χρησιμοποιείς χαρτί αντί για πανί;"
Αλλά κανείς μας δεν είπε ποτέ τίποτα.
Δεν θα πάμε…
Η γιαγιά μάς πήγαινε να δούμε τη Μελωδία της Ευτυχίας…
κάθε έξι μήνες.
Δεν είμαι σίγουρος, αν παιζόταν συνεχόμενα
ή αν την έφερναν ξανά και ξανά.
Ήταν μια βόλτα με τη γιαγιά,
που, όπως και οι ταινίες που διάλεγε,
ήταν μια πολύ γλυκιά κυρία χωρίς ελαττώματα.
Η άλλη μου η γιαγιά ήταν περισσότερο τσιτωμένη και παρανοϊκή,
αλλά πιο διασκεδαστική.
Ερχόταν και έμενε για καιρό σε μας
και μας διασκέδαζε με θεωρίες συνωμοσίας
και σενάρια καταστροφών.
Τώρα ξέρουμε ότι ο Κένεντι δεν πέθανε στο Ντάλας.
Ο καημένος έμεινε φυτό,
εξαιτίας τραύματος από σφαίρες στο κεφάλι.
Τον κρατάνε ζωντανό σε απομόνωση σε ένα ελληνικό νησί.
Νόμιζαν ότι δεν θα αντέχαμε να τον βλέπουμε φυτό
και μας προστατεύουν από την αλήθεια.
Είναι το νησί του Αριστοτέλη Ωνάση.
Έτσι εξηγείται ο γάμος του με τη Τζάκι.
Κατά τη γνώμη της, ο κόσμος πήγαινε κατά διαόλου
και πολύ γρήγορα.
Ο υπερπληθυσμός πνίγει τον πλανήτη.
Σε λίγα χρόνια
θα ξεπεράσουμε το σημείο χωρίς επιστροφή.
Οι επιστήμονες λένε ότι τεχνικά η Γη δεν μπορεί να συντηρήσει
πάνω από 3,5 δις ανθρώπων. Μέσα στη δεκαετία του '70
θα έχουμε έλλειψη τροφίμων στις περισσότερες χώρες,
αυτό θα οδηγήσει σε μαζική πείνα, πολέμους και λιμούς.
Δεν ξέρω τι θα κάνουν με τόσα πτώματα…
Φτάνει πια, μαμά, με την παράνοια.
Τρομάζεις τα παιδιά. Τρελαίνεις εμένα.
Σταμάτα, σε παρακαλώ.
Σταμάτα.
Η μεταφορά σκουπιδιών μας κοστίζει 4,5 δις δολάρια κάθε χρόνο…
Με τόσους επικείμενους κινδύνους το μέλλον φάνταζε τρομακτικό.
Έλεγαν ότι, αν συνεχίζαμε έτσι,
θα ήμασταν θαμμένοι στα σκουπίδια και θα αναπνέαμε με μάσκα.
Έγιναν ειδικοί στο να τρομάζουν τον κόσμο.
Και έπιασε.
Ο πρόεδρος Νίξον υπέγραψε το Σύμφωνο Καθαρού Αέρα και Νερού.
Tο να πετάς σκουπίδια έγινε ανεπίτρεπτο.
Και αυτή, νεαρέ Στίβεν, είναι η διαφορά μεταξύ χωριάτη κι αποβράσματος.
Ο χωριάτης θα πετάξει τα κουτάκια στο αμάξι,
ενώ τα αποβράσματα τα ρίχνουν έξω από το παράθυρο,
σαν γουρούνια.
Δεν είναι σωστό.
Άρα είμαστε χωριάτες;
Όχι.
Ο χωριάτης θα τα άφηνε εκεί.
Εσύ θα τα πετάξεις, όταν φτάσουμε σπίτι.
Πάρε το τιμόνι.
-Τι; -Οδήγα.
Καλά καταλάβατε.
Δεν ήταν ακόμα παράνομο να πίνεις ενώ οδηγείς.
Αλλά απαγορευόταν να 'σαι μεθυσμένος.
Κάνε μια ευχή.
Μπαμπά, εγώ…
Θυμάμαι που πετούσε το δαχτυλίδι μέσα στη μπύρα.
Δεν ήμουν σίγουρος, αν ήταν τελετουργικό ή εκστρατεία κατά των σκουπιδιών.
Όπως και να 'χει το εκτιμούσα,
γιατί αυτά τα δαχτυλίδια, αν τα πατούσες, σου έκοβαν το πόδι.
Αν και είχα ακούσει ότι έξι άνθρωποι πνίγηκαν,
όταν κατάπιαν το δαχτυλιδάκι.
Πάντα σκεφτόμουν ότι ήρθε η δική του σειρά.
Αλλά όπως και τόσα σενάρια καταστροφής,
ευτυχώς, δεν συνέβη ποτέ.
Δύσκολα μπορούσα να επεξεργαστώ τόσες πληροφορίες.
Από τη μία, εντάξει, ο κόσμος πήγαινε κατά διαόλου.
Είχαμε πόλεμο με το Βιετνάμ,
αλλά ακόμα πιο τρομακτικός ήταν ο Ψυχρός Πόλεμος με τη Σοβιετική Ένωση,
η οποία, έλεγαν ότι ανά πάσα στιγμή θα μας έριχνε βόμβα υδρογόνου.
Ήμασταν η τελευταία γενιά που έμπαινε κάτω από τα θρανία.
Βόμβα. Καλυφθείτε.
Θυμάμαι που σκεφτόμουν ότι αυτό δεν θα με έσωζε
από τη ραδιενέργεια.
Αλλά δεν βαριέσαι.
Άσκηση ήταν.
Από την άλλη, το μέλλον φαινόταν τόσο τέλειο και αισιόδοξο.
Θα πηγαίναμε στο φεγγάρι και πιο πέρα.
Ήταν εύκολο να σκέφτεσαι μόνο το μέλλον
και ότι η επιστήμη και η τεχνολογία
θα διόρθωναν τα πάντα.
Η προσωποποίηση των θετικών σκέψεων ήταν η ΝΑΣΑ
και, φυσικά, οι αστροναύτες.
Ακόμα θυμάμαι τα ονόματα.
Οι Αρχικοί Επτά,
Τζον Γκλεν, Σκοτ Κάρπεντερ, Άλαν Σέπαρντ,
Γουόλτερ Σιρά, Γκόρντον Κούπερ,
Γκας Γκρίσομ, Ντικ Σλέιτον.
Μετά μάθαμε αυτά του Απόλλων.
Πιτ Κόνραντ, Νιλ Άρμστρονγκ, Μπαζ Όλντριν,
Μάικλ Κόλινς, Φρανκ Μπόρμαν,
Τζέιμς Λόβελ, Τζιν Κέρναν,
Τζον Γιάνγκ, Άλαν Μπιν.
Ήταν οι πιο θαρραλέοι, οι καλύτεροι.
Αυτό είναι το έκτακτο δελτίο ειδήσεων του CBS.
Τρεις από τους πρώτους αστροναύτες του Απόλλων σκοτώθηκαν από την πυρκαγιά
που ξέσπασε στο διαστημόπλοιο κατά τη διάρκεια δοκιμών…
Όταν ο Γκρίσομ,
o Τσάφι και o Γουάιτ σκοτώθηκαν στις δοκιμές του Απόλλων 1,
η μαμά μου έκλαψε.
Το σχολείο μας λεγόταν Εντ Γουάιτ πριν την τραγωδία.
Μετά έγινε κάτι σαν μνημείο.
Ο κόσμος άλλαζε και μαζί του αλλάζαμε και εμείς.
Όταν το Απόλλων 8 τράβηξε την "Ανατολή της Γης"
τα Χριστούγεννα,
μας έδωσε άλλη προοπτική που ποτέ πριν δεν είχαμε.
Ήμασταν όλοι μαζί εκεί, πάνω στη γαλάζια σφαίρα μέσα στο διάστημα.
Έλεγαν ότι, όταν η ανθρωπότητα καταλάβαινε τι σήμαινε αυτό…
θα υπήρχε αλλαγή στη συνείδηση και δεν θα είχαμε πια πολέμους.
Στο δικό μας κομμάτι της γαλάζιας σφαίρας…
όπου και αν κοίταζες…
έβλεπες ενθύμια ΝΑΣΑ και του επανδρωμένου προγράμματος.
Στο πάρκο είχε τσουλήθρα πύραυλο
και την πιλόταρες.
Όλοι ήξεραν ότι τα διαστημόπλοια δεν είχαν τιμόνι,
αλλά δεν είχε σημασία.
Η διαστημική κούρσα ήταν τόσο διαδεδομένη στην κουλτούρα μας,
που είχε διεισδύσει παντού…
και στον κόσμο της διαφήμισης ακόμα, με τον πιο γελοίο τρόπο.
Είμαι ο Σαμ, ο άνθρωπος-πύραυλος!
Όλα είναι δυνατά με τις διαστημικές εκπτώσεις!
Όσο πλησιάζουν στο φεγγάρι, τόσο χαμηλώνουν οι τιμές.
Εμπορευόμαστε τα πάντα.
Μεταχειρισμένα διαστημόπλοια, σεληνακάτους, ακόμα και αμάξια.
Είχαμε τελετουργικό τις ημέρες εκτόξευσης.
Η δασκάλα έφερνε την τηλεόραση.
Βλέπαμε τον πύραυλο στην εξέδρα για πέντε λεπτά
και μετρούσαμε μαζί αντίστροφα τα τελευταία δέκα δευτερόλεπτα.
Δέκα, εννιά, οκτώ,
επτά, έξι, πέντε, τέσσερα,
τρία, δύο, ένα, εκτόξευση!
Έχουμε απογείωση.
Και μετά κοιτούσαμε τον πύραυλο να απομακρύνεται στον ουρανό.
Η φυσική ήταν συναρπαστική γιατί σχετιζόταν με όσα συνέβαιναν.
Μαθαίναμε αστρονομία, κοσμολογία και για το Απόλλων.
Μέχρι ο Έντγουιν Χαμπλ να αποδείξει το αντίθετο το 1922,
οι άνθρωποι πίστευαν ότι το σύμπαν αποτελούνταν μόνο από τον γαλαξία μας.
Τώρα ξέρουμε ότι είμαστε ένας από τους 100 δις γαλαξίες.
Μέχρι τώρα δεν έχουμε αποδείξεις για άλλα ηλιακά συστήματα
περιστρεφόμενα γύρω από μακρινά αστέρια και πλανήτες εκτός από το δικό μας.
Αλλά η πιθανότητα ότι υπάρχουν μόνο εννιά πλανήτες
και ο δικός μας μόνο κατοικείται
είναι δέκα δις τρις προς ένα.
Ό,τι συμβαίνει στη συγκρότηση του δικού μας ηλιακού συστήματος,
σίγουρα συμβαίνει και αλλού, σωστά;
Το υλικό, η βαρύτητα και οι συνθήκες είναι ίδιες παντού.
Δηλαδή, αποκλείεται να είμαστε οι μόνοι.
Είναι θέμα χρόνου να έχουμε μια συνάντηση
με όντα από άλλα μέρη του σύμπαντος, αν δεν είχαμε ακόμα.
ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΤΩΝ ΠΙΘΗΚΩΝ
Είχαμε ήδη φτάσει πέρα από τον Δία στην ταινία 2001
και δεν χωρούσε αμφιβολία ότι σύντομα θα γινόταν.
Θυμάμαι, ήμουν τόσο μαγεμένος,
που θα μιλούσα για το βαθύτερο μήνυμα
σε οποιονδήποτε με άκουγε.
Και έτσι, όταν προσπερνάει τον Δία,
περνάει μέσα από μια τρελή χρονοδίνη.
Δυνατά φώτα περνούσαν σαν αστραπές,
και ξαφνικά βρίσκεται στο παλιό του δωμάτιο
και είναι πια γέρος.
Μετά βλέπει μια μαύρη πλάκα,
σαν αυτήν από τον Δία,
δίπλα στο νεκροκρέβατό του.
Ή μήπως όχι;
Απλώνει το χέρι του, προσπαθεί να την πιάσει
και μεταμορφώνεται σε μωρό που δεν είχε γεννηθεί ακόμα!
Πίσω!
Όπως είπα, ήταν πάντα και παντού!
Μας έλεγαν ότι η γενιά μας
θα έκανε μήνα του μέλιτος στο φεγγάρι.
Και ότι στο τέλος του αιώνα
θα μπορέσουμε να πάμε διακοπές για έξι μήνες στον Άρη.
Φάνταζαν όλα τόσο κοντά.
Είχαμε τους αστροναύτες συνέχεια να περνάνε από πάνω μας,
γιατί η βάση Έλινγκτον ήταν λίγο πιο κάτω.
Συχνά ακούγαμε τα σφυρίγματα στον ουρανό
και βλέπαμε τα αεροπλάνα να εξαφανίζονται αστραπιαία
με κρότο σπάζοντας το φράγμα του ήχου.
Τρέχαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε σπίτι
για να δούμε το Dark Shadows,
μια σειρά που είχαμε πωρωθεί.
Μια περίεργη, τρομακτική ιστορία…
DARK SHADOWS
και ενός βρικόλακα, του Μπάρναμπα Κόλινς.
Η τηλεόραση ήταν ένας συνεχής αγώνας.
Το να έχεις αξιοπρεπή λήψη
την εποχή της κεραίας και τριών καναλιών ήταν πρόκληση.
Στην οικογένειά μας, έπρεπε να μαρκάρεις την περιοχή σου
και να υπερασπιστείς την επιλογή σου σωματικά
για τα επόμενα 30 λεπτά.
Όλο το βράδυ είχε τρομερό πρόγραμμα.
Δύσκολα διάλεγες αλλά ποτέ δεν σε απογοήτευε.
Οι Βλάχοι του Μπέβερλι Χιλς,
Gunsmoke,
My Three Sons,
The Munsters, Bonanza,
Η Μάγισσα,
Σταρ Τρεκ,
Adam-12, Get Smart,
Gomer Pyle, Batman,
Gilligan, Φλίπερ το Δελφίνι,
Petticoat Junction, Andy Griffith,
I Dream of Jeannie, Οικογένεια Ανταμς,
Dick Van Dyke,
Η Πράσινη Σφήκα, McHale's Navy,
Επικίνδυνη Αποστολή,
Green Acres, Hogan's Heroes,
Οι Δύο Ατσίδες και Hawaii Five-O, για να αναφέρω μερικά.
Υπήρχαν και οι σειρές που κόβονταν μετά την 1η σεζόν,
και όλοι τις ξεχνούσαν, αλλά εγώ όχι.
Στο The Time Tunnel δύο επιστήμονες χάθηκαν στον χρόνο,
ταξιδεύοντας σε σημαντικές ιστορικές στιγμές.
Τιτανικός, Μάχη του Λιτλ Μπιγκχορν, Θέατρο Φορντ.
Ήταν μια σειρά που λεγόταν It's About Time,
κωμωδία για δύο αστροναύτες που, καθώς επέστρεφαν,
βρέθηκαν σε μια χρονοδίνη,
και ζούσαν στην προϊστορική εποχή με ανθρώπους των σπηλαίων.
-Το πιστεύω! -Και εγώ!
Ήταν επίσης και η εποχή της αναμετάδοσης
και οι παλαιότερες σειρές παίζονταν όλη την ώρα.
Αργά το βράδυ παιζόταν η Ζώνη του Λυκόφωτος.
Όταν ήμουν πολύ μικρός, πριν αντιληφθώ τι ήταν,
το έλεγα Η Τρομακτική Ιστορία του Πετάμενου Ματιού.
Διάσταση της όρασης.
Διάσταση του μυαλού.
Περνάτε στο βασίλειο σκιών και ουσίας, πραγμάτων και ιδεών.
Κάθε Σάββατο πρωί,
ξυπνούσαμε νωρίς και κοιτούσαμε τα σχέδια δοκιμής,
ώσπου ν' αρχίσει η διασκέδαση.
Αργά τα σαββατόβραδα, είχε μια τοπική σειρά το Weird,
που ξεκινούσε με μια αλλόκοτη μουσική.
Καλωσορίσατε στο Weird.
Έδειχναν ταινίες όπως το Attack of the 50 Foot Woman,
το The Incredible Shrinking Man,
την Απειλή, το The Beginning of The End,
το Κινούμενη Μάζα,
το Attack of the Mushroom People.
Οτιδήποτε σχετιζόταν με μεταλλάξεις από ραδιενέργεια.
-Εδώ τελειώνει η σημερινή μετάδοση. -Καληνύχτα.
Και τώρα ο εθνικός ύμνος.
Τελείωναν όλα γύρω στα μεσάνυχτα, και οι σταθμοί αποσυνδεόταν.
Σβήσ' τα όλα.
Τις Κυριακές τα βράδια μας καταλάμβανε μια αίσθηση τρόμου.
Το The Wonderful World of Color,
όπως λεγόταν παλιά το The Wonderful World of Disney,
άφριζε μ' ένα αίσθημα μελαγχολίας.
Με τη σκέψη των αυριανών μαθημάτων, άσχετα το πόσο καλό ήταν το πρόγραμμα,
τελείωνε η ελευθερία και η διασκέδαση του σαββατοκύριακου.
Μία φορά τον χρόνο,
είχε ειδική προβολή του Μάγου του Οζ.
Μαζευόμασταν γύρω από την τηλεόραση.
Σε λίγο θα γίνει έγχρωμη…
Δεν ήταν απλώς μία ταινία.
Μέχρι να πάρουμε έγχρωμη τηλεόραση, όλα ήταν ασπρόμαυρα,
ακόμα και ο Οζ.
Έγχρωμοι ή ασπρόμαυροι,
οι ιπτάμενοι πίθηκοι έκαναν την αδερφή μου Στέφανι
να κρύβεται κάτω απ' τα σκεπάσματα.
Οι βραδινές ειδήσεις έλεγαν για τον πόλεμο στο Βιετνάμ,
που τρύπωνε πάντα και παντού.
Η Διοίκηση αναφέρει τον θάνατο 148 Αμερικανών στρατιωτών…
Ήταν περίπλοκο για ένα παιδί.
Οι μεγάλοι μάς γέμιζαν ενοχές.
Μην αφήνετε φαγητό. Στο Βιετνάμ τα παιδιά λιμοκτονούν.
Ήμασταν σε πόλεμο, τους βομβαρδίζαμε,
αλλά μας ένοιαζαν τα πεινασμένα παιδιά;
ΑΠΟ: ΧΙΟΥΣΤΟΝ ΠΡΟΣ: ΒΙΕΤΝΑΜ
Εδώ!
Ήταν η τέλεια γειτονιά για να μεγαλώνεις,
είχε πολλές οικογένειες με παιδιά της ηλικίας μας.
Το παιχνίδι δεν σταματούσε.
Παίζαμε στις αυλές, στον δρόμο.
Για άλλα παιχνίδια
πηγαίναμε στην άκρη του οικισμού,
όπου είχε ένα μεγάλο χωράφι με μονάδα επεξεργασίας νερού.
Το φωνάζαμε το Πάρκο του Υπονόμου.
Όταν έβρεχε ή τα βράδια
με τον αδερφό μου βρήκαμε πώς να παίζουμε
μπέιζμπολ στο γκαράζ.
Ο Τζιμ Γουίν, αστέρι της Άστρο, ετοιμάζεται να χτυπήσει.
Θρίαμβος!
Το Κανόνι!
Ο πίνακας αποτελεσμάτων τρελαίνεται από το ευθύ χτύπημα!
Τραβούσαμε κάρτες μπέιζμπολ και φτιάχναμε ομάδα.
Όλα οδηγούσαν στο δικό μας Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Ήταν λίγο πριν εφευρεθεί η πλαστική μπάλα, που άλλαξε τα πάντα.
Μερικές φορές στον πάγκο ξεσπούσε καυγάς.
Ο επόμενος είναι ο Μπουγκ Πάουελ!
Αυτό είναι!
Επίθεση!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα παιδιά της γειτονιάς.
Ο Λάρι, με οξεία δερματομυκητίαση.
Όλοι κυκλοφορούσαν με τη σειρά με νάρθηκα.
Ο Μπάιρον, γιος επιστήμονα της ΝΑΣΑ
και ντόπιος πυρομανής με κλίση στη χημεία,
που πάντα έφτιαχνε μικρούς προωθητήρες σε σχήμα πυραύλου.
ΣΠΙΡΤΑ
Τρία, δύο, ένα!
Σουζάνα
Γιατί δεν κλαις για μένα
Ο Τόνι, έξυπνος τύπος που θα σ' έβαζε σε μπελάδες.
Ένα μπάντζο στο γόνατο
Η ειδικότητά του ήταν να αλλάζει στίχους στα τραγούδια,
στην πιο βρόμικη εκδοχή τους, φυσικά.
Ο γέρος Νταν Τάκερ ήταν δυνατός άντρας
Έπλενε το πρόσωπό του με τηγάνι
Χτενιζόταν με τροχό
Πέθανε από πονόδοντο στα…
Μπαλάκια!
Σταν, Τόνι,
βγείτε έξω.
Ένα μειονεκτήματα του να είσαι παιδί τότε
ήταν που νόμιζαν ότι μπορούσαν να εκπαιδεύουν τα παιδιά σαν τα ζώα,
επαναλαμβάνοντας συνέχεια ποια ήταν η αντικανονική συμπεριφορά.
Πάντα κινδυνεύαμε να φάμε ξύλο
από πολλούς ενήλικες στη ζωή μας.
Γονείς, διευθυντές, εκπαιδευτικούς,
από γονείς φίλων που είχαν τις συμφωνίες τύπου
"θα βαράς το παιδί μου, αν κι εγώ βαράω το δικό σου".
Αλλά κανένας δεν μας τρόμαζε τόσο όσο ο διευθυντής,
ο χάρος ο ίδιος,
κύριος Κόγουαν.
Είστε εδώ έξω για πειθαρχικούς λόγους;
Πάλι.
Ακολουθήστε.
-Όχι. -Γύρνα στην τάξη.
Τόνι, Σταν,
ελάτε μέσα.
Ταίριαζε με την εποχή.
Η ζωή ήταν πιο φτηνή.
Ήμασταν πιο αναλώσιμοι
και κανένας δεν νοιαζόταν για την ασφάλεια.
Ορίστε, οδηγούμε με 112 χλμ. την ώρα πάνω στον αυτοκινητόδρομο Γκαλφ
με την καρότσα γεμάτη παιδιά.
Δεν σκέφτηκε κανείς
ότι μία σύγκρουση ή ντεραπάρισμα θα μας έκανε όλους θύματα τροχαίου.
Τα παγωτά που παίρναμε στην πισίνα κατέληγαν σε καταστροφή.
Δεν πάγωναν κανονικά και γίνονταν ξηρός πάγος,
και κολλούσαν στις γλώσσες μας.
Η πισίνα της γειτονιάς είχε συχνά πολλή χλωρίνη,
που μας έκαιγε τα μάτια.
Δεν είχαν τελειοποιήσει τα χημικά ακόμα.
Δεν σκεφτήκαμε ποτέ πως ό,τι κάνουν, μπορεί να βλάπτει
και σίγουρα ήμασταν η τελευταία γενιά
που διασκέδαζε
κυνηγώντας φορτηγά που ψέκαζαν χημικές ουσίες.
Δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο να γυρίσεις σπίτι
και να το βρεις γεμάτο με κατσαριδοκτόνο,
επειδή κάποιος είδε μία κατσαρίδα.
Πάρτε μάτι πόσο μοναδικά μας εμπνέει ο προπονητής του Πρωταθλήματος.
Για κάθε λάθος που έκανες στο προηγούμενο παιχνίδι
στεκόσουν μπροστά από τρεις συμπαίκτες σου
που, σαν εκτελεστικό απόσπασμα, προσπαθούσαν να σε πετύχουν.
Η στρατηγική μου ήταν να πιάσω την μπάλα του πιο εύστοχου,
να αποφύγω τη δεύτερη και να ελπίζω να αστοχήσει ο τρίτος.
Έτσι, ίσως και να επιβίωνες.
Ναι, μεταξύ όλων των καλών,
η τιμωρία, ο πόνος ή τα τραύματα πάντα παραμόνευαν.
Σαν αυτό το παιχνίδι το Ρεντ Ρόβερ.
Ρεντ Ρόβερ, Ρεντ Ρόβερ, να έρθει ο Σταν.
Ρεντ Ρόβερ, Ρεντ Ρόβερ, να έρθει ο Ρόνι.
Καμιά φορά παίζαμε, μέχρι να συμβεί κάτι τέτοιο.
Αυτό σήμαινε ότι περάσαμε στο επόμενο επίπεδο
και ότι έπρεπε να διαλέξουμε καινούργιο.
Αν δεν παίζαμε μπέιζμπολ, ποδόσφαιρο ή μπάσκετ,
θα ψάχναμε περιπέτειες με τα ποδήλατα.
Είχαμε γίνει άσσοι στις επισκευές,
ειδικά στην αλλαγή σκασμένων λάστιχων.
Και κάθε διαδρομή με το αυτοκίνητο
περιλάμβανε υποχρεωτική αλλαγή λάστιχου.
Μπορεί να έφταιγε ότι ακόμα δεν είχαμε ατσάλινες ακτίνες
και δεν είχαμε καλά ελαστικά,
ή ότι ο μπαμπάς συνήθιζε να αγοράζει μεταχειρισμένα.
Σκέφτηκες ποτέ να πάρεις καινούργια;
Τότε δεν θα ταίριαζε με τα άλλα τρία, και θα φαινόταν περίεργο.
Η επιλογή του παιχνιδιού εξαρτιόταν από τους συμμετέχοντες.
Όταν είχαμε πολλά κορίτσια, συνήθως τις αδερφές μας,
θα παίζαμε ένα που λεγόταν Αγαλματοποιός…
Προσέξτε.
όπου έπρεπε να πεις τι άγαλμα παρίστανες.
Κρέπα.
Φοίνικας.
Κύμα.
Αστροναύτης.
Τα βράδια το παιχνίδι μεταφερόταν μέσα
ή στην πίσω βεράντα.
Τόσα πολλά κλασσικά επιτραπέζια.
Πέντε, έξι, επτά…
Όταν είχαμε καλεσμένους,
και έρχονταν και άλλα παιδιά,
σκαρφιζόμασταν άλλα παιχνίδια, όπως να πιάνουμε τα μήλα.
Δείτε να μαθαίνετε.
Καινούργιο παγκόσμιο ρεκόρ.
Τρία, δύο, ένα, πάμε.
Ο Γκρεγκ επινόησε μια σίγουρη τεχνική για να κερδίζει πάντα.
Έδειχνε τόση υπεροχή και αδιαλλαξία, που σταματήσαμε να το παίζουμε.
Να πώς το κάνουν!
Αν και οι αδελφές μου ήταν συνήθως στην αντιπολίτευση,
είχαν τα πλεονεκτήματα τους.
Η Βίκι έπιασε δουλειά σε πρωτοποριακό παγωτατζίδικο
που είχε 31 διαφορετικές φοβερές γεύσεις
και δικαιούταν δύο μπάλες τη βάρδια.
Θα πάρω μπανάνα με ξηρούς καρπούς.
Καλή επιλογή.
Τους πρώτους δύο με τρεις μήνες τις έτρωγε η ίδια.
Μετά σιχάθηκε το παγωτό και τις έδινε σε μας,
έπρεπε να είσαι εκεί την ώρα που σχολούσε.
Ευχαριστώ.
Να μαντέψω τι γεύση να σερβίρω για να με πας σπίτι;
Βάλε…
Πες το.
Βανίλια.
-Βανίλια; -Ναι.
-Θέλεις βανίλια; -Ναι.
-Από όλες τις γεύσεις… -Ναι.
Απλώς βάλε.
Εντάξει.
Ναι.
Δεν θυμάμαι τον Στιβ να τρώει κάποια άλλη γεύση.
Τέτοια σπατάλη εξωτικών γεύσεων,
αλλά θαύμαζα την ικανοποίηση και τη συνέπειά του.
Οι αδερφές μου, επίσης, όριζαν τι μουσική ακούγαμε,
και τους άρεσαν διαφορετικά είδη.
Η μικρότερη, η Στέφανι, άκουγε δημοφιλή κομμάτια.
Τη θυμάμαι να ακούει το "Sugar Sugar" από τους Archies
συνέχεια.
Οι Archies ήταν χαρακτήρες από κόμικ,
αλλά κατέκτησαν τη μεγαλύτερη επιτυχία του 1969.
ΟΙ ARCHIES
Εντάξει.
Τελευταία φορά.
-Καλά. -Το βαρέθηκα.
Η μεσαία, η Τζένα, τρελαινόταν με τους Monkees, και τώρα που το σκέφτομαι,
με κάθε συγκρότημα που είχε όμορφα αγόρια.
Τα δικά μου γούστα ήταν στην ωρίμανση.
Οι Χερμπ Άλμπερτ, για παράδειγμα.
Ή τουλάχιστον ένα συγκεκριμένο εξώφυλλο δίσκου.
Η Βίκι άκουγε την πιο τέλεια μουσική
και ευχαρίστως μας έκανε διάλεξη για το βαθύτερο νόημα της.
Το αληθινό νόημα είναι κρυμμένο
και πρέπει να το αποκρυπτογραφήσουμε, όπως στο Lucy in the Sky with Diamonds.
LSD.
Είναι εκεί για τους ψαγμένους, οι υπόλοιποι δεν θα το πιάσουν.
"SURREALISTIC PILLOW"
Θεέ μου! Σταμάτα το!
-Όχι! -Εντάξει.
Τζένα!
Η Τζένα πάντα είχε ατυχήματα.
Ήταν η πρώτη που έκανε ράμματα και που έσπασε κάποιο κόκκαλο.
Της συνέβαιναν διάφορα.
Το να είσαι κορίτσι ήθελε πολύ παραπάνω δουλειά.
Τότε ήταν στη μόδα τα ίσια μαλλιά,
κομματάκι δύσκολο με τόση υγρασία στο Χιούστον.
Δεν είχαμε προϊόντα περιποίησης ούτε πιστολάκια.
Τα ρολά μαλλιών ήταν τόσο μικρά που έβαζαν κουτάκια από χυμό.
Οι αδερφές μου ήταν όχι μόνο πολυμήχανες, αλλά και δραματικές.
Γουίτζα, είσαι εδώ;
ΝΑΙ - ΓΟΥΙΤΖΑ - ΟΧΙ
-Ναι! -Θεέ μου!
Ωραία.
Με γουστάρει ο Ρόμπερτ;
Ναι!
Στο δικό μας δωμάτιο είχαμε συμφωνήσει
ότι η απόλυτη γυναίκα ήταν η Ράκελ Γουέλς,
όπως την είδαμε στις ταινίες, One Million Years BC,
Fantastic Voyage και Bandolero!
Ο Στιβ έκρυβε μια στοίβα Playboy κάτω από το γραφείο.
PLAYBOY
Δεν μάθαμε ποτέ ποια από τις αδερφές μάς κάρφωσε.
Συνέχεια ακούγαμε τραγούδια στο ράδιο.
Το αγαπημένο μου ήταν το In The Year 2525 με το δυσοίωνο, δυστοπικό μέλλον.
Και πολλά τραγούδια είχαν ονόματα κοριτσιών.
WALK AWAY RENEE, THE LEFT BANKE
VALLERI, THE MONKEES
ALONG COMES MARY, THE ASSOCIATION
WINDY, THE ASSOCIATION
"JEAN" OLIVER
Είχε ένα αξιοσημείωτο τραγούδι για έναν τύπο,
αλλά τον έλεγαν Σου.
Πάγωσε το αίμα μου και είπα
"Με λένε Σου
Τι κάνεις;
Τώρα θα πεθάνεις…"
Μας άρεσε το τέλος, όπου έβαζαν μπιπ στις βρισιές.
Για τα χαλίκια στα σωθικά Και τη φτυσιά στο μάτι
Γιατί είμαι ο μπιπ που σε έβγαλε Σου
Οι τηλεφωνικές φάρσες ήταν στο απόγειό τους
δέκα χρόνια πριν την αναγνώριση κλήσης.
Αρχίζαμε με απλές φάρσες, τύπου…
Κρατάτε τον Πρίγκιπα Αλβέρτο σε κουτάκι;
Ελευθερώστε τον.
Άλλες ήταν πιο περίτεχνες…
Γεια σας. Είμαι ο Τόμι Ο από το KRB και έχουμε το "Βρες το τραγούδι".
Με ποιον ομιλώ;
Με λένε Μάρτα.
Μάρθα; Είναι η τυχερή σου μέρα, Μάρθα!
Το τζακπότ μας έχει φτάσει τα 285 δολάρια,
θα 'ναι δικά σου, αν βρεις το τραγούδι
στα πέντε δευτερόλεπτα.
Είσαι έτοιμη;
Νομίζω.
Βρες το τραγούδι.
Μάρθα, μπορείς να βρεις το τραγούδι;
Είναι το Wichita Lineman;
Ναι, αυτό είναι! Κέρδισες το τζακπότ!
Τζένα, σήκωσέ το. Πες τους ότι τρώμε.
-Ποιος είναι; -Τι αγένεια.
Αντίθετα, ο μπαμπάς ήξερε τι να πει,
όταν γίναμε και εμείς στόχος ενός φαρσέρ.
Αυτός είναι πάλι.
Του έχω κάτι του σκατόπαιδου.
Παρακαλώ;
Πολύ ενδιαφέρον.
Ακούστε προσεκτικά.
Μπαμπά!
Ελπίζω να του τσάκισε το τύμπανο.
Θυμάμαι, που τον λυπήθηκα τον φαρσέρ.
Η τιμωρία δεν ταίριαζε με το έγκλημα.
Όταν δεν παίζαμε στο Πρωτάθλημα,
συχνάζαμε στο γήπεδο και βλέπαμε τους άλλους.
Κοπροσκυλιάζαμε και κυνηγούσαμε μπάλες.
Φέρτε την μπάλα που βγήκε για ένα παγωτό χωνάκι!
-Θα πάρω φράουλα. -Για τη μία μπάλα.
Και… μία καραμέλα Chick-O-Stick.
Ορίστε το δικό σου.
Και το δικό σου.
Ευχαριστούμε, κύριε.
Έπαιρνες δωρεάν παγωτό, αν μάζευες μία σακούλα σκουπίδια.
Εμπιστεύομαι τον Θεό. Αγαπώ τη χώρα μου και σέβομαι τους νόμους της.
Θα παίζω τίμια και θα αγωνιστώ για να νικήσω.
Θα βάλω τα δύνατά μου ανεξαρτήτως αποτελέσματος.
Κοιτάξτε τη σημαία στο κέντρο, καθώς ακούμε τον εθνικό μας ύμνο.
Ήμουν τόσο συγκινημένος με τον όρκο
και τον εθνικό ύμνο, που μου φαινόταν ασήμαντο,
αν νικούσαμε ή όχι.
Μετά την πρώτη μπαλιά αυτή η αίσθηση περνούσε.
Η καλύτερη νταντά, φυσικά, ήταν τρεις ταινίες στη σειρά στο Ματζέστικ,
που, παρά το όνομά, ήταν ελεεινό σινεμά.
Θυμάμαι μια ταινία, το Countdown,
για το πώς φτάσαμε στο φεγγάρι
και βρήκαμε τους Ρώσους ήδη εκεί.
Μόνο που είχαν σκοτωθεί κατά την προσγείωση.
Σ' ένδειξη εκτίμησης, ο Αμερικανός αστροναύτης σήκωσε
και τις δύο σημαίες, των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης.
Ένας τρελός κόσμος!
Μετά είχε δύο ταινίες τρόμου.
Το The Frozen Dead,
όπου ένας τρελός επιστήμονας των Ναζί σκόπευε να αναστήσει παγωμένους αρχηγούς.
Και το It,
όπου ο τρελός υπάλληλος μουσείου, με τον Ρόντι ΜακΝτάουελ στον ρόλο,
φέρνει στη ζωή ένα γκόλεμ του 16ου αιώνα, βάζοντας περγαμηνή στο στόμα του.
Σύμφωνα με την προφητεία, είναι αήττητο
και γίνεται συνένοχο σε φόνο και μακελειό.
Σκότωσέ τον!
Η ταινία τελειώνει με το γκόλεμ να μπαίνει στη θάλασσα.
Δεν υπήρχαν δεύτερα μέρη τότε,
απ' όσο ξέρω, το γκόλεμ δεν ξαναβγήκε ποτέ.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το Πρωτοχρονιάτικο πάρτι,
όταν υποδεχόμασταν το μοιραίο έτος του 1969.
Οι μεγάλοι διασκέδαζαν μέσα.
Εμείς ήμασταν στην πίσω αυλή, όπου μαινόταν πόλεμος με βεγγαλικά.
Η πυρομανία του Μπάιρον
είχε πάει σε άλλο επίπεδο μ' ένα μεγάλο κομμάτι σωλήνα αποχέτευσης,
μία μικρή έκρηξη
και μία φλεγόμενη μπάλα στον ουρανό.
Έτοιμοι για την αντίστροφη μέτρηση;
Εντάξει. Πάμε.
Δέκα, εννιά,
οκτώ, επτά,
έξι,
πέντε, τέσσερα,
τρία, δύο, ένα.
Ευτυχισμένο το καινούργιο έτος!
Τώρα μπορούμε να συνεχίσουμε την ιστορία.
Γελάστε με την ψυχή σας.
Αλλά, ορίστε, τι μου είπαν…
Μπράβο, Σταν. Δεν λιποθύμησες.
Μην ανησυχείς για τον εμετό.
Κάθε αστροναύτης, από τον Γκλεν μέχρι τον Άρμστρονγκ, έκανε εμετό.
Την πρώτη φορά.
Ενώ η παιδική μου ηλικία ήταν σχετικά κανονική,
ο χρόνος που πέρασα στη ΝΑΣΑ δεν ήταν.
Η εκπαίδευσή μου ήταν πολύ εντατική.
Αυτό το λέγανε Κομήτη Εμετό.
Μου άρεσε η μικρή βαρύτητα,
αλλά ήταν σαν να μάθαινες να κινείσαι από την αρχή.
Και είχε πολλή μελέτη, πληκτική, αλλά αναγκαία, φαντάζομαι.
Η υποβρύχια εκπαίδευση επινοήθηκε από τον Όλντριν
μετά την αποτυχία του Τζέμινι.
Ήταν πολύ τρομακτική.
Υπήρχαν πολλά πιθανά σενάρια επιβίωσης
να εξασκηθείς και να προβλέψεις για κάθε ενδεχόμενο.
Από το να χαθείς στη ζούγκλα, μέχρι να επιβιώσεις στην έρημο.
Έπρεπε να μάθεις να φτιάχνεις ρούχα, προστατευτικά καλύμματα από αλεξίπτωτο.
Σκεφτόμουν ότι, αν αυτό σφράγιζε τη μοίρα μου,
θα ήταν το ελάχιστο από τα προβλήματά μου, όπως στη Ζώνη του Λυκόφωτος.
Μετά την εκπαίδευση, με έβαλαν σε εντατικά μαθήματα…
Μάλλον δεν είναι ο καλύτερος όρος.
χειρισμού όλων των συστημάτων του λεγόμενου μυστικά
Απόλλων 10 1/2.
Έπρεπε να μάθω κάθε διακόπτη, ακόμα και με κλειστά τα μάτια.
Υψόμετρο;
Εντάξει.
Χρονομετρητής;
-Εντάξει. -Θερμοκρασία;
Εντάξει.
Είχαν την προσομοίωση,
αλλά για να προσγειώσεις κανονικά σκάφος σε μικρή βαρύτητα,
έφτιαξαν αυτό το τέρας.
Το Εκπαιδευτικό Όχημα Προσελήνωσης
ή ΕΟΠ.
Ο Άρμστρονγκ κόντεψε να πεθάνει κατά την προσγείωση.
Την κοπάνησε δευτερόλεπτα πριν συγκρουστεί και ανατιναχτεί,
και πήγε για φαγητό, σαν να μη συνέβη τίποτα.
Αυτός ήταν ο Νιλ. Πάντα τόσο άνετος.
Αφού έμαθα τα πάντα για το σκάφος, ήρθε η ώρα του ενσωματωμένου προσομοιωτή.
Ο Κραντς, ο Μπόστικ και οι άλλοι ήταν στο δωμάτιο ελέγχου,
εγώ ήμουν στον προσομοιωτή
και μας έκαναν τεστ οι επόπτες προσομοίωσης,
οι απειλητικές φωνές απ' τον καθρέφτη.
Διαρροή στον προωθητήρα CSM.
Κλείσιμο μηχανής κατά τη διάρκεια διακοπής λειτουργίας, επικάλυψη.
Ήταν οι επόπτες προσομοίωσης.
Βρισκόταν στο σκοτεινό παράθυρο στο δωμάτιο ελέγχου
και επινοούσαν διαβολικά σενάρια
κάθε λογής.
Για να είσαι έτοιμος, ό,τι και αν συνέβαινε στο διάστημα.
Κατά τη διάρκεια του Τζέμινι, ένας από αυτούς προσποιήθηκε ανακοπή,
για να δει πώς θα αντιδρούσαν οι άλλοι.
Όλοι τον μισούσαν.
Τελευταία προσομοίωση.
Δώσ' τα όλα, προσγειώσου, για να τελειώνουμε,
να προλάβουμε να πιούμε καμιά μπίρα.
Εσύ θα πιεις Κόκα Κόλα.
Θα συμβιβαστώ με μία Τανγκ.
Ξεκινάμε κάθοδο ισχύος.
Εκκίνηση κινητήρα, 10% ώθηση.
Όλα καλά.
Πλήρης ισχύς.
Τριακόσια μέτρα.
Συναγερμός 1201.
-Μπέιλς, τι είναι το 1201; -Μισό λεπτό.
Διακόσια τριάντα μέτρα.
"Υπερφόρτωση. Αδύνατη η ολοκλήρωση".
Όλα τα συστήματα φαίνονται σε τάξη.
Τζακ, τι συμβαίνει;
Συναγερμός διάσωσης. Ο υπολογιστής υπερφορτώθηκε.
Εκατόν πενήντα μέτρα. Μια χαρά.
Εκατόν είκοσι μέτρα.
Περιμένετε!
Συναγερμός 1202!
Χίλια διακόσια δύο;
Δεν βλέπω κάτι λάθος, αλλά δεν είναι για καλό.
Πρέπει να το ακυρώσουμε.
Κάτι τρέχει με τον υπολογιστή. Ακύρωση.
Θα ακυρώσουμε την πτήση;
-Ακύρωση πτήσης. -Διάολε! Ακύρωση!
Δεν έπρεπε να ακυρώσετε!
Αν διαβάζατε το εγχειρίδιο,
θα ξέρατε ότι έπρεπε να συνεχίσετε.
Τώρα έχουμε αστροναύτες
να επιστρέφουν στη Γη με την ουρά στα σκέλια,
δισεκατομμύρια χαμένα λεφτά
και πρώτο τραπέζι πίστα για τους Ρώσους
να ανεβάζουν σημαίες εκεί τον Αύγουστο!
Ευχαριστημένοι;
Όταν ήμουν εκεί πάνω, έτοιμος για απογείωση,
ήμουν πολύ ήρεμος, γιατί το είχα ξανακάνει.
Με προετοίμασαν με το ζόρι.
Ήμουν ενθουσιασμένος, αλλά όχι νευρικός.
Ίσως υπερβολικά ήρεμος.
Σταν, έτοιμος;
MAD
Έτσι ξεκίνησα το ταξίδι μου.
Εκτελέσαμε την αποστολή Απόλλων 10 1/2 χωρίς κανένα πρόβλημα.
Αλλά ήταν σαν να μη συνέβη ποτέ.
Ούτε πρωτοσέλιδα, ούτε παρέλαση.
Δεν γινόταν να το πω σε κανέναν απολύτως.
Όταν απογειώθηκε το Απόλλων 11 και προσσεληνώθηκε τέσσερις μέρες αργότερα,
το είδα στην τηλεόραση, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος.
Αλλά για μένα ήταν σαν όνειρο.
Ήμουν ο μοναδικός που ήξερε τι αισθάνονταν.
Σαν να ήμουν εκεί μαζί τους.
Αλλά δεν ήμουν.
Ήμουν εδώ.
Βλέπετε τον Κρόνο 5;
Τον φορτώνουν στη μαούνα στο Χάντσβιλ, όπου χτίστηκε.
Περνάει Τενεσί, Οχάιο και τον ρίχνουν στον Μισσισσιππή.
Περνάει τον Κόλπο του Μεξικού, κάνει τον γύρο της Φλόριντα
και καταλήγει στο ακρωτήρι Κένεντι.
Φυσικά, αν ήταν να έρθει εδώ, θα τον πήγαιναν κατευθείαν στον Κόλπο,
θα περνούσε από το Γκάλβεστον Μπέι, τη λίμνη Κλίαρ
και θα πηγαίναμε στον ΝΑΣΑ 1 να τον πάρουμε από εκεί.
Και θα το χειριζόσουν εσύ;
Αν αυτό δεν είναι αποστολές-παραλαβές, τότε τι είναι;
…ώρα Ανατολικής Ακτής. Το τεράστιο, 100 μέτρα ύψους όχημα εκτόξευσης…
Αλλά ο Κάιλ στη Φλόριντα αναλαμβάνει τις λεπτομέρειες.
Εκκίνηση αντίστροφης μέτρησης 34 λεπτών, όλα πάνε καλά.
Οι αστροναύτες ακμαιότατοι, όπως αναφέρουν,
περιμένουν την εκτόξευση του Απόλλων 11.
Όλα τα συστήματα σκάφους
λειτουργούν τέλεια, σύμφωνα με τους τελικούς ελέγχους.
Ο καιρός είναι καλός,
και, όπως φαίνεται, ο άνθρωπος θα ξεκινήσει σήμερα
τη μεγάλη περιπέτεια και θα προσσεληνωθεί…
Έχεις άγχος;
-Μπα, όχι. -Γιατί ο μπαμπάς να έχει άγχος;
Δεν έχω!
Συμμετείχε και ο μπαμπάς σε αυτό.
Τόσοι άνθρωποι είναι.
…δεν μας φτάνουν τα λόγια να το περιγράψουμε.
Πώς θα πεις τώρα "ψηλά σαν τον ουρανό";
"Ο ουρανός είναι το όριο". Τι εννοείς;
Σας φαίνεται το φεγγάρι παράξενο και μακρινό;
Όχι πια. Υπάρχουν πράγματα πέρα από το φεγγάρι.
Τώρα σκέφτομαι κι άλλα πράγματα. Τον Άρη και πέρα από αυτόν.
Τον Άρη και παραπέρα; Μα ακόμα δεν πήγαμε στο φεγγάρι!
Έτσι είστε εσείς, οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας.
Θα βρούμε εκπλήξεις στο φεγγάρι.
Όχι απαραίτητα τώρα, αλλά σίγουρα αργότερα.
Δεν ξέρω, αν θα βρουν μαύρο μονόλιθο να μας περιμένει.
Αναφορά στο 2001…
Σταν! Έλα! Ξεκινάει!
Οι μηχανές που παράγουν την ώθηση
έχουν ιπποδύναμη ίση με 543 πολεμικά αεροσκάφη.
Καίνε 2.568.240 λίτρα καυσίμων,
όσο 98 βυτιοφόρα μαζί,
και η χωρητικότητα μιας δεξαμενής νερού μικρής πόλης.
Το όχημα εκτόξευσης ζυγίζει όσο το υποβρύχιο Νότιλους.
Ο θόρυβος που παράγεται κατά την εκτόξευση
ισοδυναμεί με τον ήχο οκτώ εκατομμυρίων στερεοφωνικών συστημάτων.
Ελεγκτές, επιβεβαίωση εκτόξευσης.
-Έλεγχος πτήσης. -Πάμε.
-Ανάφλεξη. -Πάμε.
-Διαδρομή. -Πάμε.
-Έλεγχος. -Πάμε.
-Επικοινωνία. -Πάμε.
-Μηχανικοί. -Πάμε.
-Ιατρική ομάδα. -Πάμε.
Υπεύθυνοι επικοινωνίας, όλα έτοιμα.
Αντίστροφη μέτρηση 60 δευτερολέπτων.
Όλα πάνε καλά. Αντίστροφη μέτρηση 25 δευτερολέπτων.
Κουνήσου! Μας εμποδίζει το κεφάλι σου.
Ναι, έλα.
Δεκαπέντε δευτερόλεπτα.
-Εσωτερικές οδηγίες. -Πιο χαμηλά.
Δώδεκα. Έντεκα.
Δέκα. Εννιά. Εκκίνηση διαδικασίας ανάφλεξης.
Έξι. Πέντε.
Τέσσερα. Τρία.
Δύο. Ένα.
Μηδέν. Όλες οι μηχανές λειτουργούν.
Απογείωση.
Έχουμε απογείωση.
Το κτίριο τρέμει.
Νιώθουμε τους συνηθισμένους κραδασμούς.
Τι στιγμή! Ο άνθρωπος στον δρόμο για το φεγγάρι.
Φαίνεται εντάξει. Είμαστε σωστά.
Η τροχιά είναι καλή, σωστά, Γουόλι;
Πολύ καλή.
Ενάμισι χιλιόμετρο προς τον στόχο.
Πέντε, έξι χιλιόμετρα.
Πάει με 670 μέτρα το δευτερόλεπτο.
Όλα μπήκαν στη θέση τους.
-Τον βλέπεις ακόμα; -Ναι.
Εντάξει.
Ετοιμάσου για αποκόλληση.
Όλα καλά.
Ξέρεις κάτι; Αυτό το μπικίνι φτιάχτηκε από χαρτοβιομηχανία.
Το ύφασμα είναι φανταστικό!
Κατά κάποιον τρόπο είναι σαν χαρτί. Τόσο φτηνό, που το πετάς εύκολα.
Απίστευτο.
Και με αυτό,
έχω δουλειές να κάνω.
Αυτός είναι ο καφές.
Δεν τον νοιάζει, αν είναι διαφορετικός.
Έτσι είναι ο καφές…
Ο Τζέθρο Μποντίν καλεί τους εξωγήινους με τηλεπάθεια.
Μάλλον ψάχνετε τον πιο έξυπνο,
να τον πάρετε στην Αφροδίτη ή στον Άρη…
Πρέπει να είναι Αρειανοί!
-Τι λένε; -Για μισό λεπτό.
Τι είναι αυτή η βλακεία; Τζέθρο!
Που είναι η μετάδοση;
Η τρίτη φάση…
Ελάτε, είναι ιστορική μέρα.
και 47 δευτερόλεπτα για να αυξήσουν την ταχύτητα…
Ιστορικά βαρετή μέρα.
-Τι λες; -να βγουν στην τροχιά για το φεγγάρι.
Τίποτα.
Πάει με 7.925 μέτρα το δευτερόλεπτο.
Η καύση είναι καλή.
Η ανάφλεξη έγινε στην ώρα της.
Παρατηρούμε πλήρη ώθηση.
Η τηλεμετρία και το ραντάρ δείχνουν καλά.
Η ταχύτητα ξεπερνά τα 10.841 μέτρα το δευτερόλεπτο.
Υψόμετρο, επτά ναυτικά μίλια.
Βγήκες εκτός τροχιάς, Σταν.
Φαίνεται να υπάρχει πρόβλημα στην ανύψωση του Απόλλων.
Επιβεβαιώθηκε διακοπή μηχανής. Χάθηκε η επικοινωνία με το διαστημόπλοιο.
Αυτά τα λεπτά είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά.
Απόλλων 10 1/2, Χιούστον εδώ. Λαμβάνεις;
Ελήφθη, Χιούστον. Απόλλων 10 1/2 εδώ.
Η κούρσα ήταν φανταστική.
Ελήφθη, Απόλλων 10 1/2, θα το διαβιβάσουμε.
Φαίνεται να προχωράς κανονικά.
Κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μου στο φεγγάρι.
Αν και πετούσα με 12.000 χιλιόμετρα την ώρα,
μου φάνηκαν πολύ κουραστικές αυτές οι τρεισήμισι μέρες.
Τρία, δύο…
Στην τηλεόραση ακόμα έδειχναν τη μετάδοση
και η προσμονή
των επερχόμενων γεγονότων μεγάλωνε.
Αλλά μερικές μέρες ταξιδιού ήταν πολύς καιρός.
-Και ήταν καλοκαίρι. -Ξεκινάει το Dark Shadows!
Γεια! Τα λέμε αύριο.
Εκείνο το βράδυ πήγαμε κινηματογράφο.
Χρησιμοποιώντας το κόλπο του μπαμπά.
Τέσσερεις ενήλικες και οι δύο από αυτούς
είναι παιδιά κάτω των 12,
και αν είναι κάτω των 12, είναι δωρεάν.
Εντάξει, είναι έξι δολάρια.
Το καλό που του θέλω.
Έλα!
Θεέ μου!
-Θέλουμε να δούμε τις Φλόγες της Κολάσεως! -Αποκλείεται!
-Παίζει ο Τζον Γουέιν! -Εγώ την Οικογένεια Ελβετών Ροβινσώνων!
Μείνε εδώ και δες την Οικογένεια Ελβετών Ροβινσώνων.
Πάμε στο Φλόγες της Κολάσεως!
-Εντάξει. -Καλά.
Θα μείνουμε στο Shakiest Gun in the West.
Γυρίστε, μόλις τελειώσει!
-Ναι! -Καλά!
-Τι είπε; -Να γυρίσουμε, μόλις τελειώσει!
Ευχαριστώ.
Περίμενε. Βολεύομαι.
Πολύ ωραία.
Είχε πλάκα απλώς να τριγυρνάμε.
Ψάχναμε ζευγάρια που φιλιούνταν.
Τους πρόδιδαν τα φώτα των φρένων που αναβόσβηναν.
Ήταν η τελευταία φάση της παιδικής ηλικίας
με την άνεση του να αποκοιμιέσαι στο αμάξι.
Αποκοιμόσουν, ξέροντας ότι όλα θα πάνε καλά.
Και το πρωί ξυπνούσες στο κρεβάτι σου.
Στο διάστημα ήταν πιο μοναχικά.
Την επομένη πήγαμε θάλασσα μ' ένα αγροτικό φίλων.
Ήταν μιάμιση ώρα ταξίδι.
Γκάλβεστον. Ήταν η μόνη παραλία που ξέραμε.
Είχε πάντα πλάκα. Τύφλα να 'χουν τα αμάξια και τα χοτ ντογκ!
Κινδύνευες μόνο που έμπαινες στο νερό,
είχε ένα υπόγειο ρεύμα που σε παρέσερνε
και σε ξέβραζε κάπου στη Λουιζιάνα.
Αν δεν σ' έπιανε,
είχε μπόλικες τσούχτρες, έτοιμες να σε τσιμπήσουν,
όστρακα πάνω σε στύλους, που προεξείχαν έξω από το νερό,
έτοιμα να σε ξεσκίσουν.
Πάντα υπήρχε μια διαρροή πετρελαίου,
κάπου στον Κόλπο του Μεξικού, και βρίσκαμε παντού κόμβους πίσσας.
Πριν φύγουμε,
τρίβαμε τα πόδια μας με βενζίνη.
Εκείνες τις μέρες, εξαιτίας της αποστολής,
έβαζαν κλασικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας.
Η πιο αξέχαστη
πρέπει να ήταν το Από τη Γη στη Σελήνη του Ρόμπερτ Χάινλαϊν,
η οποία προέβλεψε το 1950
τι θα γινόταν το 1969.
Ήταν απίστευτο το πόσο βγήκε αληθινή.
Η αρχική αποτυχία.
Τεξανός να ζητά όλα να χτιστούν εδώ.
Ένα θα πω, πρέπει να χτίσουμε εδώ στο Τέξας.
Επιτάχυνση.
Έλλειψη βαρύτητας.
Η θέα προς τη Γη.
-Τι κάνεις; -Τι κάνεις;
Είναι η Τζάνις Τζόπλιν.
Η ταινία δεν τελείωσε ακόμα.
Εσείς διαλέγατε όλο το βράδυ. Σειρά μας.
Να σε ανάψω, παιδί μου;
Ο αγαπημένος μου τραγουδιστής. Πώς το ήξερες;
-Μάλλον, δεν ήξερες. -Όχι.
Και εγώ θα στοιχημάτιζα το αντίθετο…
Σταν!
Όχι!
Nα διεισδύεις πραγματικά βαθιά στη μουσική,
πέρα απ' την επιφάνεια, όπως συμβαίνει συχνά.
Μόνο κελαηδάνε τη μελωδία,
αντί να νιώθουν τη μουσική.
Μου αρκεί αυτή η απάντηση.
Την επόμενη, όπως και τις άλλες καυτές μέρες του καλοκαιριού,
πήγαμε πισίνα.
Όλοι είχαμε μια τεχνική κατάδυσης.
Εγώ την ψαλιδωτή βουτιά,
τη βουτιά οβίδας και τη λιγότερο γνωστή θέση του κήρυκα.
Ο Γκρεγκ είχε αναπτύξει το δικό του στιλ.
Το αποκορύφωμα ήταν η Φριτόπιτα για μεσημεριανό,
ένα πακετάκι Φρίτος, ανοιγμένο στο πλάι,
με μπόλικο τσίλι μέσα.
Όταν μπήκα στην τροχιά της σελήνης,
ταξίδευα με 3.680 χιλιόμετρα την ώρα
γύρω από ένα ουράνιο σώμα που δεν είχε δει ποτέ άνθρωπο.
Κοίταξα κάτω, όπως περνούσα πάνω από τη Θάλασσα της Ηρεμίας.
Δεν μου φάνηκε και τόσο ήρεμη.
Πού θα κατέβαινα;
Γεια, είμαι ο Τζονι Κας.
Όταν γυρίσαμε σπίτι εκείνο το βράδυ, βλέπαμε το Τζόνι Κας σόου.
Κυρίες και κύριοι, The Monkees!
-Αυτοί είναι! -Θεέ μου!
Τι γλυκούλης ο Ντέιβι!
Βιαζόμασταν
γιατί μας είπαν ότι θα 'χει τους The Monkees.
Είχαν τους Μίκι, Ντέιβι και Μάικ. Πού ήταν ο Πίτερ;
Μετά η Τζόνι Μίτσελ τραγούδησε ντουέτο με τον Τζόνι.
Έχει την πιο ενδιαφέρουσα φωνή.
Είναι ευέλικτη καλλιτέχνης. Είναι και ζωγράφος.
Ήρθε η μεγάλη μέρα. Είκοσι Ιουλίου του 1969.
Θα προσγειώνονταν στο φεγγάρι το απόγευμα…
και θα περπατούσαν το βράδυ.
Αλλά ο μπαμπάς μάς είχε μια έκπληξη.
Μας έδωσαν έκπτωση για τον Αστρόκοσμο,
αλλά ισχύει μόνο για σήμερα.
Μπορείτε να πάτε, φυσικά,
ή μπορείτε να μείνετε μαζί μας να δείτε τη μετάδοση της προσσελήνωσης.
Αστρόκοσμος!
Δεν θα χάσουμε το περπάτημα;
Θα γίνει πολύ αργότερα, θα επιστρέψετε μέχρι τότε.
Ας ψηφίσουμε. Βίκι, τι σχέδια έχεις σήμερα;
Δουλεύω ως τις πέντε.
-Στιβ; -Έχω δύο αυλές να κάνω.
Βέβαια.
Εσείς οι τέσσερεις;
-Ποιος ψήνεται για Αστρόκοσμο; -Εμείς!
Κανείς δεν θα έχανε επίσκεψη στον Αστρόκοσμο. Ήταν το τέλειο μέρος.
Ήταν το τεράστιο πάρκο αναψυχής απέναντι από το Άστροντομ,
η Χιούστον έκδοση της Ντίσνεϊλαντ.
Ατελείωτη περιπέτεια και ενθουσιασμός.
Τα πάντα ήταν "άστρο". Αστροτροχός.
Αστροβελόνα.
Αστροδρόμος.
Μετά είχε Μαύρο Δράκο.
Αλεξίπτωτο Μπαμπού.
Αυτοκινητάκια Σπιν Άουτ.
Στη βαρκάδα στη ζούγκλα έβλεπες αλιγάτορες,
ενώ οι ιθαγενείς σου έριχναν βέλη.
Συνήθως φτάναμε εκεί νωρίς το πρωί, μόλις άνοιγαν οι πόρτες,
και τρέχαμε στα έλκηθρα στο πίσω μέρος του πάρκου.
Ήταν η πιο δημοφιλής κούρσα.
Προλάβαινες ν' ανέβεις μερικές φορές
μέχρι να σχηματιστεί ουρά, τότε η αναμονή θα ήταν 45 λεπτά.
Ήταν συναρπαστική κούρσα.
Περνούσες από καταρράκτη,
από χιονοστιβάδα.
ΦΩΝΑΞΤΕ ΤΟΥΝΕΛ ΑΝΤΗΧΗΣΗΣ
ό,τι φώναζες στην πρώτη σπηλιά, το άκουγες στην επόμενη.
-Χαιρετίσματα στο μέλλον! -Ντέιβι Τζόουνς για πάντα!
Μας λείπεις!
Χαιρετίσματα στο μέλλον!
Ντέιβι Τζόουνς για πάντα!
Μας λείπεις!
Και έφτανες στο τρελό φινάλε.
Πήγαινες ωραίος και καμαρωτός,
έφτανες στη γωνία, το τρενάκι έκοβε ταχύτητα
και κατευθυνόσουν
ΚΙΝΔΥΝΟΣ
στο σκοτεινό σαν ορυχείο άνοιγμα στο πλάι του βουνού.
Και όταν νόμιζες ότι όλα ήταν πια φυσιολογικά…
Ο φρικτός χιονάνθρωπος πρέπει να ήταν φοιτητής θεάτρου.
Μια φορά τον πιάσαμε να κάνει διάλειμμα.
Απατεώνα!
Θα βγούμε εκτός αέρα για λίγο και θα επανέλθουμε.
Απομένουν 40 λεπτά μέχρι την προσσελήνωση,
σε εννιά λεπτά θα ακούσουμε
από την καμπίνα ελέγχου, καθώς επανέρχεται στην τροχιά,
η 14η επανάσταση της σελήνης.
Η προσσελήνωση δεν είναι όσο απλή ακούγεται.
Θα πρέπει να περάσουν κάποια υψηλά τμήματα,
μέχρι να μπορέσουν να κατέβουν σε κάποιο σχετικά επίπεδο μέρος.
Το πιο δύσκολο είναι να φτάσεις τόσο κοντά και να πρέπει να φύγεις,
τζάμπα ο κόπος.
Φαντάζομαι,
το πλήρωμα τώρα δέχεται τεράστια πίεση.
CBS ΝΕΑ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ
ΚΑΘΟΔΟΣ ΙΣΧΥΟΣ 14 ΧΛΜ.
Πριν ξεκινήσουμε, να ελέγξουμε.
-Έλεγχος για κάθοδο. Ανάφλεξη. -Πάμε!
-Διαδρομή. -Πάμε.
-Έλεγχος. -Πάμε.
-Επικοινωνίες. -Πάμε.
-Μηχανικοί. - Πάμε.
-Ηλεκτρονικά. -Πάμε.
-Μπορείτε να ξεκινήσετε κάθοδο ισχύος. -Όλα καλά.
Άλλο ένα μείζον ορόσημο.
Υψόμετρο, 12 χιλιόμετρα.
Λαμβάνω συναγερμό 1202.
Ελήφθη, 1202. Το λάβαμε. Είμαστε εντάξει.
-…κορυφή Δέλτα-H. -Έλεγχος, έχουμε ταχύτητα.
ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ ΚΑΘΟΔΟΣ ΙΣΧΥΟΣ
Όλα καλά, μάλλον πρόκειται για κάποια…
λειτουργία.
-Θα φανεί στους υπολογιστές. -Δέλτα, όλα καλά τώρα.
Έχει πιο πολλή πλάκα από τον προσομοιωτή.
Ελήφθη.
Θα μπορούσαν να ακυρώσουν την προσσελήνωση.
Απομένουν λίγα λεπτά.
Είμαστε στα 230 μέτρα το δευτερόλεπτο.
Έχουμε ακόμα καθοδήγηση προσγείωσης με ραντάρ.
Κατεβαίνουν γρήγορα.
Κατεβαίνουν με 230 μέτρα το δευτερόλεπτο.
Υψόμετρο, 1,2 χιλιόμετρα.
Είσαι έτοιμος για προσγείωση.
Ελήφθη.
Στα 0,9 χλμ.
Στα 0,6 χιλιόμετρα και 47 μοίρες.
Ελήφθη, Αετέ. Όλα καλά.
Υψόμετρο, 0,4 χιλιόμετρα.
Στα 0,3 χλμ.
Φαίνεστε μια χαρά.
Βλέπουν το σημείο προσγείωσης.
Είναι κρίσιμη στιγμή. Θα αιωρηθούν.
Πρέπει να το αποφασίσουν.
Στα 0,2 χιλιόμετρα.
Όλα καλά εδώ.
Στα 0,1 χιλιόμετρα.
-Τα δεδομένα είναι θαυμάσια. -Τριάντα μέτρα.
Μεγάλος, βραχώδης κρατήρας.
Άρα…
θα πρέπει να πάρεις τον έλεγχο και να προσγειωθείς μόνος.
-Εξήντα δευτερόλεπτα. -Εξήντα δευτερόλεπτα.
Φώτα.
Κατεβαίνω στο δύο και μισό. Εμπρός.
Δώδεκα μέτρα.
Έχει σκόνη.
Εννιά μέτρα.
Μεγάλη σκιά.
Όλα καλά. Κατεβαίνω στο μισό.
Εκτίναξη μπροστά.
-Δεν έχει επίπεδο; -Όχι.
Καύσιμα για το πολύ 20 δεύτερα.
Εμπρός. Λίγο δεξιά.
Φώτα επαφής.
Σταματάω τη μηχανή.
Βγάζω τον βραχίονα.
-Βγάζω τον βραχίονα. -Φτάσαμε.
Το 4-13 είναι μέσα.
Άνθρωπος στη σελήνη!
Αετέ, ελήφθη. Είσαι κάτω;
Χιούστον, εδώ Βάση Ηρεμίας.
Ο Αετός προσγειώθηκε.
Ελήφθη, Ηρεμία. Σας βλέπουμε στο έδαφος.
Ο κόσμος εδώ παραλίγο να πνιγεί.
Αναπνέουμε ξανά. Ευχαριστούμε.
Θεέ μου!
-Θεέ μου! -Έχουμε λίγη δουλειά.
Πολύ ωραία.
Παναγία μου.
Ήμασταν ψηλά στον αέρα, όταν λάβαμε τα νέα.
-Προσγειώθηκαν! -Είναι στο φεγγάρι!
Τέλειο! Τα κατάφεραν!
Ναι, τα κατάφεραν!
Τα κατάφεραν!
-Είναι στο φεγγάρι! -Ναι, τα κατάφεραν!
Ήταν στο φεγγάρι, αλλά δεν ξέραμε πότε θα περπατούσαν,
ήμασταν σε αναμονή, κολλημένοι στην οθόνη.
Στους Τάιμς έγραψαν ότι ο πρόεδρος Νίξον θα το χρησιμοποιούσε…
Δεν καταγράφηκε στην ιστορία, αλλά ο κόσμος ανησυχούσε
για το κόστος της αποστολής.
Πού θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν τα λεφτά και τι αντιπροσώπευαν.
…σαν την Ισπανία του 15ου αιώνα. Ανακαλύπτουμε νέο κόσμο.
Έχουμε άραγε τη δική μας Ιερά Εξέταση στο Βιετνάμ,
στο όνομα της θρησκείας του αντι-κομμουνισμού…
Τι στο διάολο κάνει στην τηλεόραση και ειδικά σήμερα;
Ποιος την κάλεσε;
Τα τηλέφωνα πρέπει να πήραν φωτιά στο CBS.
Είναι κουλ. Μ' αρέσουν τα μαλλιά της.
Αν κοιτάξετε το ακρωτήρι Κένεντι, θα δείτε ότι υπάρχει πολλή φτώχεια.
Στο κέντρο Χιούστον
μόνο το τέσσερα τοις εκατό των υπαλλήλων είναι μαύροι…
Είναι αλήθεια, μπαμπά;
Πόσους μαύρους έχεις στην τάξη; Έναν; Φυσικά είναι αλήθεια.
…είναι ανησυχητικό.
-Πότε θα περπατήσουν στο φεγγάρι; -Τι περιμένουν;
…όσον αφορά την επιστήμη.
Τα λεφτά που σπατάλησαν, για να πάνε στο φεγγάρι,
θα βοηθούσαν φτωχές οικογένειες μαύρων
στο Χάρλεμ και σε άλλα μέρη, σε όλη τη χώρα.
Αφήστε το φεγγάρι και δώστε λεφτά στο Χάρλεμ.
Καλά τα λέει.
Όπως είπε ο Δρ Πέιν για άλλη αποστολή Απόλλων,
ήταν θρίαμβος για τους συντηρητικούς.
Αυτός θα είναι ο λόγος που ο κόσμος το βρίσκει δυσάρεστο…
Μετά τη μέρα στον Αστρόκοσμο
ήταν δύσκολο να μείνεις ξύπνιος, καθώς η μετάδοση σερνόταν.
Υπήρχε τόση αναμονή,
ενώ οι αστροναύτες φορούσαν τις στολές
και αποσυμπίεζαν την καμπίνα.
Ένιωθα τον πόνο τους.
Αλλά σκεφτόμουν και ότι μετά από χρόνια κόπων, τα όνειρά τους
σε λίγα λεπτά θα γίνονταν πραγματικότητα.
Σε λίγο βγαίνουν.
Ωραία.
Δεν βλέπει πού πάει. Βγαίνει με την όπισθεν.
Δεν ήθελε
να πιαστεί η στολή στο άνοιγμα.
Ευαίσθητη στολή και σακίδιο.
Χιούστον, είμαι στην είσοδο.
Ελήφθη, Νιλ.
Λαμβάνουμε εικόνα. Άλλα τρία βήματα και ένα μεγάλο.
Εντάξει.
Να τος. Βλέπουμε το πόδι του να κατεβαίνει.
Νιλ, σε βλέπουμε που κατεβαίνεις.
Είμαι στη βάση της σκάλας.
Τα πόδια της σεληνακάτου βυθίζονται
μόλις πέντε εκατοστά,
αλλά η επιφάνεια φαίνεται να είναι λεπτόκοκκη.
Όταν κοιτάζεις από κοντά, είναι σαν σκόνη.
Κοιτάξτε τις εικόνες.
Κατεβαίνω από τη σεληνάκατο.
Ο Άρμστρονγκ είναι στο φεγγάρι.
Να τος.
Ο 38χρονος Αμερικανός στέκεται στην επιφάνεια της σελήνης.
Ναι, κύριε.
Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο,
ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα.
Η επιφάνεια είναι καλυμμένη με σκόνη.
Μπορώ να τη σηκώσω με το πόδι.
Τα λεπτά στρώματα σκόνης κολλάνε,
σαν σκόνη άνθρακα…
στις μπότες μου.
Τα αποτυπώματα και οι πατημασιές μου
πάνω σε λεπτά, αμμώδη σωματίδια.
Κοιτάξτε κάτι άλματα.
Είσαι έτοιμος να βγω εγώ;
Μιλάμε για ανεμελιά.
Ναι.
-Φαίνεται να έχει πλάκα. -Το 'χει.
Είσαι έτοιμος;
-Ωραία θέα. -Κάτι δεν είναι κι αυτό;
Θαυμάσια θέα.
Θαυμάσια ερημιά.
Βλέπουμε τα αποτυπώματα ανθρώπων που αφήνουν αποτυπώματα στο φεγγάρι.
Χωρίς ατμόσφαιρα, αέρα, βροχή,
μάλλον θα μείνουν εκεί για αρκετό καιρό.
Χιούστον, Κολούμπια εδώ.
Ελήφθη. Δραστηριότητα εκτός σκάφους προχωράει ομαλά. Βάζουν τη σημαία.
Έβαλαν τη σημαία και βλέπετε την Αστερόεσσα.
Βλέπετε την Αστερόεσσα πάνω στο φεγγάρι.
Πανέμορφα.
Το άλμα καγκουρό.
Γίνονται παιχνιδιάριδες σιγά-σιγά.
Βάση Ηρεμίας, Χιούστον εδώ.
Μπορούμε να σας δούμε στην κάμερα και τους δύο;
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ
θέλει να σας πει δυο λόγια. Όβερ.
Τιμή μας.
Σας μιλώ στο τηλέφωνο από το Οβάλ γραφείο στον Λευκό Οίκο.
Αυτό πρέπει να είναι
το πιο ιστορικό τηλεφώνημα ποτέ.
Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο περήφανοι είμαστε για όσα κάνατε.
Είναι η πιο περήφανη μέρα στη ζωή μας.
Με όσα κάνατε, φέρατε τον παράδεισο
στις ζωές των ανθρώπων.
Καθώς μας μιλάτε από τη Βάση Ηρεμίας,
μας εμπνέετε να φέρουμε ειρήνη και ηρεμία στη Γη.
Για μια ανεκτίμητη στιγμή
σε όλη την ανθρώπινη ιστορία
όλοι οι άνθρωποι της Γης είναι πραγματικά ενωμένοι.
Ενωμένοι από την περηφάνια για όσα κάνατε,
ενωμένοι στις προσευχές μας να επιστρέψετε με ασφάλεια στη Γη.
Καληνύχτα.
Καληνύχτα, αγάπη.
Ευχαριστούμε, κ. πρόεδρε…
-Καληνύχτα, κυρίες. -Καληνύχτα.
Καληνύχτα, αγαπούλες.
-Καληνύχτα, θα τα πούμε το πρωί. -…δεν έχει πιθήκους…
-Θα πάω να την πέσω και εγώ. -Καλά.
-Στίβεν; -Έλα.
Τι μέρα και αυτή…
-Ασ' τον να πάει για ύπνο. -Είμαι κουρασμένος.
δεν έχει ξαναδεί ο άνθρωπος.
Σήμερα, όπως διαδραματίστηκε μπροστά μας,
με το θαύμα που έφερε χαρά,
την ίδια ώρα που ο άνθρωπος εξερευνούσε το διάστημα.
Είδαμε τον άνθρωπο να εξερευνάει το διάστημα. Θαυμάσιες εικόνες.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι εικόνες ήρθαν από χιλιόμετρα μακριά,
από τη σελήνη,
όπου προσγειώθηκε ο άνθρωπος και πάτησε το πόδι του για πρώτη φορά.
Αναρωτιέμαι, Έρικ Σέβαραϊντ,
τι άλλο μπορούμε να προσθέσουμε;
Βρήκαν μια αλλόκοτη ομορφιά εκεί,
που δύσκολα θα μας την περιγράψουν.
Δεν είναι κάτι που μπορεί να περαστεί στις επόμενες γενιές θεατών.
Για χιλιάδες χρόνια ήταν το όνειρο των ανθρώπων να περπατήσουν στο φεγγάρι.
Αφού το είδαμε να συμβαίνει, κι ενώ ξέρουμε ότι συνέβη,
ακόμα φαίνεται σαν όνειρο.
Ένα όνειρο που βγήκε αληθινό.
-Γκρεγκ. -Τι;
Για ύπνο.
Νύχτα.
Καληνύχτα.
Απίθανο.
Συγχαρητήρια. Τα κατάφερες.
Όλοι τα καταφέραμε.
Τι καλός που είσαι.
Ήταν ξύπνιος ο Σταν στο πρώτο βήμα;
Δεν ξέρω. Ήταν κουρασμένοι, ο Αστρόκοσμος τους εξάντλησε.
Θέλω να μπορεί να πει στα εγγόνια του
ότι είδε τα πρώτα βήματα στο φεγγάρι.
Ξέρεις τώρα πώς δουλεύει η μνήμη.
Και να κοιμόταν, θα νομίζει ότι τα είδε όλα.
ΠΑΝΩ ΑΠΟ 400.000 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΟΥΛΕΨΑΝ ΣΤΟ ΑΠΟΛΛΩΝ
ΠΑΝΩ ΑΠΟ 600 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ
ΕΙΔΑΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
ΑΠΟ ΤΟ 1969 ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1972, 12 ΑΝΘΡΩΠΟΙ (ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ) ΠΕΡΠΑΤΗΣΑΝ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΓΥΡΙΣΕ…
ΑΚΟΜΑ
Υποτιτλισμός: Ιωάννα Λουκά